زمینه: ضایعات عصب اولنار و ارتباط آن با شرایط محیط و فعالیتهای روزمره زندگی به تکرار توضیح داده شده است که معمولا به علت عدم ایمنی وسایل کار، اعمال نیروی زیاد و حوادث می باشد. هدف از مطالعه حاضر شناسایی علل صدمات وارده به عصب اولنار در محیطهای کار و فعالیتهای روزمره زندگی می باشد.روش کار: این مطالعه بصورت توصیفی تحلیلی گذشته نگر انجام شده است. تعداد 96 بیمار به علت صدمه به عصب اولنار انتخاب و مورد مطالعه قرار گرفته اند. با استفاده از پرسشنامه تنظیمی اطلاعات ضروری از پرونده بیماران استخراج شده و مورد بررسی آماری قرار گرفته است.یافته ها: نتایج بدست آمده نشان داد که مشاغل خانه دار و کارگر ساختمانی بطور معناداری با ضایعات منجر به ترمیم عصب اولنار ارتباط دارد که مطالب فوق با سایر منابع مطابقت دارد.نتیجه گیری: مطالعه حاضر نشان داد که عدم ایمنی وسایل کار، اعمال نیروی زیاد و حوادث از عوامل اصلی ضایعات بودند. از این رو پیشنهاد می شود که آموزش صحیح نحوه کار و استفاده از وسایل کار به هر یک از افراد شاغل ارایه شود.

سابقه و هدف: محاسبه سرعت هدایت عصب اولنار در آرنج به طور موثری تحت تاثیر وضعیت آن قرار دارد. به طوری که در وضعیت کاملاً خم، سرعت هدایت عصب اولنار در آرنج، بیشتر است و این به دلیل کشیده شدن عصب و باز شدن چین های آن در طول آرنج است. در مورد اثر وضعیت مچ دست بر سرعت هدایت عصب اولنار در مطالعات مختلف نتایج متناقضی گزارش شده است. به منظور روشن شدن علت تناقض و تایید صحت یکی از آنها و با هدف تعیین تاثیر وضعیت های مختلف مچ دست بر سرعت هدایت عصب اولنار مطالعه حاضر به عمل آمد. مواد و روش ها: در این مطالعه که از نوع کارآزمایی بالینی خود شاهد است، در 40 داوطلب سالم فاقد علائم نروپاتی اولنار، اثر وضعیت های مختلف مچ به صورت خم (F)، خنثی (N) و باز (E) روی سرعت هدایت عصب اولنار بررسی شد. یافته ها: سرعت هدایت عصب اولنار در آرنج در حالت های مختلف F، N و E به ترتیب 59.3، 59.4 و 59.8 متر بر ثانیه بود؛ که تفاوت معنی داری نداشتند (0.3=P). در ساعد، سرعت هدایت عصب اولنار به ترتیب 62.6، 61.8 و 61 متر بر ثانیه و تفاوت معنی داری بود (0.02=P)، ولی بعد از در نظر گرفتن تغییر فاصله بین دو محل تحریک در اثر تغییر وضعیت مچ، تفاوت قابل ملاحظه ای نداشت (0.3=‍P). نتیجه گیری: نتایج بررسی نشان داد، تغییر وضعیت مچ دست با در نظر گرفتن جابجایی و کشش پوست، روی سرعت هدایت عصب اولنار تاثیر قابل توجهی ندارد. بنابراین لازم است وضعیت مچ در حین بررسی برای هر فرد ثابت باشد تا از مخدوش شدن نتایج، جلوگیری شود.

زمینه و هدف: ترمیم اعصاب محیطی یکی از چالش برانگیزترین مباحث در جراحی ترمیمی بوده و علی رغم پیشرفت های حاصله، ترمیم عصب در کمتر از 50 درصد باعث بهبود عملکرد می گردد. این مطالعه به منظور مقایسه نتایج آزمایشگاهی و بالینی ترمیم عصب اولنار به دو روش اپی نوریوم و پری نوریوم انجام گردید.روش بررسی: در این کارآزمایی بالینی 28 بیمار مبتلا به قطع عصب اولنار داوطلب عمل جراحی پیوند عصب به صورت تصادفی در دو گروه درمانی روش اپی نوریوم و پری نوریوم تقسیم شدند. چهار ماه بعد از درمان وضعیت بهبودی بیماران با انجام معاینات حسی - حرکتی، الکترومیوگرافی و سرعت هدایت عصبی روی دو عضله FDI (first dorsal interosseous muscle) و ADM (abductor digiti minimi muscle) مقایسه گردید.یافته ها: میانگین مقادیر دامنه فعالیت عصب و زمان تاخیر و سرعت هدایت فعالیت عصب در سمت سالم نسبت به سمت مبتلا هم در روش اپی نوریوم و هم در روش پری نوریوم دارای اختلاف آماری معنی داری بود (P<0.05). نسبت زمان تاخیر و سرعت هدایت در روش اپی نوریوم نسبت به روش پری نوریوم مشابه بود و اختلاف آماری معنی داری نداشتند. میزان motor unit potential در عضله 10 ADM بیمار (71 درصد) روش اپی نوریوم و 9 بیمار (64 درصد) روش پری نوریوم تعیین شد. فعالیت عضله FDI در 9 بیمار (64 درصد) روش اپی نوریوم و 8 بیمار (57 درصد) روش پری نوریوم مشاهده شد. 5 بیمار (35.7 درصد) در روش اپی نوریوم و 4 بیمار (28.5 درصد) در روش پری نوریوم دارای لمس سطحی بودند. حس درد در 11 بیمار (78.5 درصد) روش اپی نوریوم و 8 بیمار (57 درصد) روش پری نوریوم وجود داشت.نتیجه گیری: ترمیم عصب اولنار به دو روش اپی نوریوم و پری نوریوم از لحاظ نتایج الکترومیوگرافی و سرعت هدایت فعالیت عصب و عملکرد حسی و حرکتی هیچ تفاوتی نسبت به هم ندارند.

زمینه و هدف: در اغلب مطالعات اندام فوقانی، پیش آگهی ترمیم عصب رادیال بهتر از عصب مدیان و این عصب بهتر از عصب اولنار است. این مطالعات بیشتر به جزء حرکتی اعصاب پرداخته اند. مطالعه مستقلی در مورد تفاوت بازگشت حس بعد از قطع این اعصاب انجام نشده است. برای بررسی این موضوع که در شرایط مشابه بازگشت حس در کدام یک از اعصاب مدیان و اولنار بهتر است، این مطالعه طراحی و اجرا شده است. مواد و روش ها: 65 بیمار مراجعه کننده به مرکز آموزشی و درمانی حضرت فاطمه(س) که به علت قطع عصب مدیان، اولنار یا هر دو، در ناحیه مچ دست عمل جراحی شده بودند و حداقل 9 ماه از زمان عمل جراحی آنها می گذشت، مورد مطالعه قرار گرفتند. تست های افتراق دو نقطه ثابت و متحرک و تست مونوفیلامان به روش استاندارد انجام شد. یافته ها: میانگین سنی بیماران 10±27.2 بود. 58 نفر از بیماران مرد (89.2%) بودند. بیشترین عصبی که دچار آسیب دیدگی شده بود، عصب اولنار است که در 46.2% بیماران رخ داده بود. عصب مدیان در 36.9% بیماران آسیب دیده بود. آسیب توام عصب اولنار و مدیان در 16.9% بیماران وجود داشت. میانگین زمان بررسی بیماران بعد از عمل جراحی 12 ± 24.5 ماه بود. در مبتلایان به آسیب عصب مدیان انگشت میانی و در مبتلایان به آسیب عصب انگشت کوچک بیشترین اختلال حسی را داشتند. نتایج تست منوفیلامان، افتراق دو نقطه استاتیک و دینامیک در بیماران با آسیب عصب مدیان به نسبت آسیب عصب اولنار بهتر و تفاوت معنی دار بود. نتیجه گیری: هرچند در اغلب منابع انگشت اشاره به عنوان منطقه بررسی اختلال حس در قطع عصب مدیان ذکر شده است، اما در این مطالعه بیشترین میزان اختلال حس در هر سه تست انجام شده انگشت میانی بیماران بوده است، به همین دلیل بهتر است، هنگام معاینه یا انجام تست های تشخیصی در بیماران با قطع عصب مدیان به انگشت میانی به عنوان منطقه دارای بیشترین اختلال حس توجه شود. همچنین در این مطالعه ثابت شده است در شرایط مشابه از نظر سن، نوع صدمه، فاصله زمانی بین صدمه تا ترمیم و نوع ترمیم، نتایج حسی در عصب مدیان بهتر از اولنار است. توپوگرافی کمتر پیچیده عصب مدیان، آناتومی ساده تر این عصب، کوچکتر بودن قسمت حرکتی آن در مچ و راحت تر در معرض دید قرار گرفتن عصب در طی جراحی می توانند از علل این نتایج بهتر باشند.

هدف این مطالعه تعیین مقادیر نرمال هدایت عصب در مدیان، اولنار و رادیال در جمعیت تحت پوشش خدمات مرکز الکترودیاگنوستیک پورسینا- رشت بود. با توجه به اخذ شرح حال و معاینه پزشکی و به این شرط که هیچگونه عوامل یا بیماری مداخله کننده ای با هدایت عصب نداشته باشند، 216 فرد سالم (59-20 ساله) به شیوه نمونه گیری آسان جهت ورود به مطالعه انتخاب شدند. در این مطالعه مقطعی مقادیر آمپلی تود و سرعت هدایت عصب و تاخیر زمانی دیستال قسمت حرکتی و آمپلی تود و تاخیر زمانی قله قسمت حسی اعصاب مدیان، اولنار و رادیال در دست مغلوب تعیین شده در مطالعه ما 95 درصد به عنوان نقطه برش و مقدار نرمال شناخته شده و آزمون من- وتینی (α=0.05) جهت مقایسه مقادیر بکار گرفته شد. یافته های مطالعه ما نشان می دهد که بررسی هدایت عصب مدیان، اولنار و رادیال دارای 95 درصد تاخیر زمانی دیستال حرکتی به ترتیب 4.2، 3.9، 3.3 هزارم ثانیه و 95 درصد تاخیر زمانی قله حسی به ترتیب 3.8، 3.9، 3.1 هزار ثانیه و 5 درصد آمپلی تود حرکتی به ترتیب 5.2، 4.5 و 2.5 میلی ولت و 5 درصد آمپلی تود حسی به ترتیب 37.2، 33 و 18.9 میکروولت و 5 درصد سرعت هدایت عصب حرکتی به ترتیب 54، 52.3 و 51.8 متر بر ثانیه می باشد. تفاوت بررسی هدایت عصب در گروه جنسی قابل توجه نبوده است ولی در گروه سنی زیر 60 سال با گروههای سنی بالای 60 سال در معیارهای سرعت هدایت عصب حرکتی و آمپلی تود حسی و حرکتی تفاوت قابل توجه وجود داشت P<0.001.با توجه به شرایط عملکردی این مرکز مقادیر فوق را می توان به عنوان مقادیر نرمال بررسی هدایت عصب مرکز الکترودیاگنوستیک پورسینا- رشت برای هر دو جنس بکار برد.

درگیری عصب اولنار دومین علت شایع مونونوروپاتی موضعی است. عصب اولنار شامل الیاف حرکتی و حسی است که از ریشه های C8T1 منشا گرفته و مسیر خود را در تنه تحتانی و طناب داخلی شبکه بازویی طی می کند. تظاهرات درگیری این عصب از درد ناحیه آرنج و پارستزی متناوب دست تا اختلال حسی مشخص، لاغری و ضعف عضلات دست و ایجاد دست چنگالی متفاوت است. آسیب عصب اولنار در ناحیه آرنج به طور شایع پس از اعمال جراحی یا بیهوشی عمومی ایجاد می شود (به خصوص در بیماران با جراحی پیوند بای پس عروق کرونر). بیمار معرفی شده، آقایی است65 ساله که پس از عمل جراحی پیوند بای پس عروق کرونر دچار آسیب عصب اولنار سمت چپ گردیده است. در مطالعه الکترودیاگنوستیک ضایعه دمیلیزان منتشر عصب اولنار با ارجحیت در ناحیه آرنج همراه با دژنراسیون اکسونال ثانوی وجود داشت، بنابراین قرار دادن آرنج در وضعیت مناسب برای جلوگیری از عوارض عصبی این اعمال جراحی پیشنهاد می شود.

پیش زمینه: درگیری همزمان عصب اولنار در سندرم تونل کارپ دیده می شود، ولی به نظر می رسد میزان شیوع تعیین شده در تحقیقات سایر کشورها بسیار بالاتر از میزان آن در کشور ما باشد. هدف این مطالعه مشخص نمودن میزان شیوع درگیری همزمان عصب اولنار در سندرم تونل کارپ بر حسب سن و جنس و مشخص کردن محل درگیری آن بود.مواد و روش ها: در این مطالعه آینده نگر، 165 اندام مبتلا به سندرم تونل کارپ با روش های الکترودیاگنوستیک و با کنترل درجه حرارت دست مورد بررسی قرار گرفتند.یافته ها: درگیری عصب اولنار در 9.7% جمعیت مورد مطالعه یافت شد. از نظر محل درگیری عصب اولنار، 43.75% افراد دچار درگیری اولنار در ناحیه مچ دست بودند. در 43.75% موارد محل درگیری در آرنج و در 12.5% محل درگیری در ساعد تعیین شد. همچنین در بیمارانی که شکایت های حسی در محدوده انگشتان 4 و 5 هم داشتند، شیوع درگیری عصب اولنار بالاتر بود (p<0.001).نتیجه گیری: این بررسی نشان داد که شیوع همراهی درگیری عصب اولنار در سندرم تونل کارپ بسیار کمتر از موارد ذکر شده در تحقیقات قبلی است و درگیری در ناحیه مچ دست با آرنج برابر است. توصیه می شود در بررسی بیماران مشکوک به سندرم تونل کارپ به خصوص در مواردی که بیمار شکایت های حسی در کل دست دارد؛ و در تفسیر نتایج حاصل از مقایسه بین دو عصب، به این مساله توجه شود.

سابقه و هدف: با توجه به فراوانی بیماران مبتلا به سندرم تونل کوبیتال، وجود روش های درمانی مختلف برای این بیماری و عدم اطلاع از نتیجه درمان جابجایی زیرجلدی قدامی (anterior subcutaneous transposition) عصب اولنار در این بیماران، این تحقیق به منظور تعیین نتایج این عمل جراحی، در بیماران مراجعه کننده به بیمارستان طالقانی بین سال های 1383 الی 1386، با پیگیری یک ساله انجام شده است.مواد و روش ها: تحقیق با طراحی case series انجام شده است. بیماران در طی مدت بررسی، با تشخیص قطعی سندرم تونل کوبیتال تحت درمان با جابجایی زیرجلدی قدامی عصب اولنار قرار گرفتند. نتیجه درمان بر اساس  modified Bishop rating systemدر چهار گروه عالی (excellent)، خوب (good)، متوسط (fair)، ضعیف (poor) مشخص شد و نقش عوامل مرتبط جنس، سن (کمتر و بیشتر از 45 سال) و علت و شدت اولیه بیماری که بر اساس معیارهای Dellon قبل از عمل تعیین گردیده بود، با نتیجه درمان، توسط آزمون دقیق فیشر مورد قضاوت قرار گرفت.یافته ها: تحقیق در 26 بیمار با 29 آرنج انجام گرفت. سن بیماران 23 الی 72 سال با متوسط سنی 44.5 سال بود. %38 بیماران مرد بودند. در پیگیری دوازده ماهه پس از عمل، نتیجه درمان %62 عالی، %20.7 خوب و %17.3 بیماران نتیجه متوسط داشتند و نتیجه ضعیف وجود نداشت. در پیگیری یک ماهه تا دوازده ماهه، نتایج درمان بهتر شد و شدت اولیه بیماری و سن بالا در نتیجه درمان تاثیر دارند (p<0.07).نتیجه گیری: به نظر می رسد در مبتلایان به سندرم تونل کوبیتال درمان به روش جابجایی زیرجلدی قدامی عصب اولنار با موفقیت همراه است. انجام یک تحقیق تجربی توصیه می شود.

مقدمه: با توجه به این که عامل بسیاری از بیماری های عصبی عضلانی عدم استفاده و استفاده نابجا از دستگاه های حرکتی بدن می باشد و به ویژه با توسعه روز افزون زندگی ماشینی که باعث بی حرکتی شده است و عوارض زودرس حاصل از آن که بیماری های زودرس عصبی عضلانی را در پی خواهد داشت، مطالعات الکترودیاگنوستیک می تواند اثرات ارزشمندی در پیشگیری، تشخیص، پیگیری و درمان اختلالات عصبی عضلانی داشته باشد. هدف از این مطالعه استفاده از روش نوروگرافی حرکتی برای اندازه گیری و مقایسه تغییرات سرعت سیر اعصاب اولنار و پرونئال در افراد ورزشکار و غیر ورزشکار بوده است.روش کار: این مطالعه مورد – شاهدی در ورزشکاران در سال 1382 در دانشگاه علوم پزشکی مشهد انجام شده است. تعداد 237 نفر دانشجو که 114 نفر از دانشجویان آموزشکده تربیت بدنی با فعالیت های ورزشی مناسب و کافی به عنوان گروه مورد و 123 نفر از دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی که فاقد فعالیت های ورزشی بودند. به عنوان گروه شاهد برای مطالعه انتخاب گردیدند. اطلاعات عمومی و اطلاعات مربوط به سرعت سیر اعصاب اولنار و پرونتال در زنان و مردان ورزشکار و غیر ورزشکار از طریق پرسشنامه و ثبت نوروگرام جمع آوری گردید و سپس اطلاعات به کمک نرم افزار SPSS و آمار توصیفی پردازش شد و جهت مقایسه میانگین ها ازتست من – ویتنی استفاده گردید.نتایج: این مطالعه نشان داد که سرعت سیر اعصاب اولنار و پرونئال راست و چپ در دانشجویان دختر بیشتر است و این اختلاف از نظر آماری معنی دار می باشد(به ترتیب (p<0.001 ،p=0.002 ،p=0.075 ،p=0.03، سرعت سیر اعصاب اولنار راست و چپ در زنان ورزشکار افزایش فاحشی نسبت به زنان غیر ورزشکار دارد (p<0.001) ، ولی تفاوت سرعت سیر اعصاب پرونئال راست و چپ در زنان ورزشکار و غیر ورزشکار معنی دار نمی باشد ( p = 0.131 و p = 0.135 ). سرعت سیر عصب اولنار راست در پسران ورزشکار و غیر ورزشکار به طور بارزی متفاوت است (p<0.001)، ولی در عصب اولنار چپ اختلاف زیاد نیست (P<0.08) و بر خلاف دانشجویان دختر سرعت سیر اعصاب پرونئال راست و چپ در پسران ورزشکار نسبت به پسران غیر ورزشکار به طور معنی داری بیشتر می باشد (P<0.001).نتیجه گیری: با توجه به اینکه در این مطالعه تاثیر مثبت ورزش بر افزایش سرعت سیر عصب و در نتیجه کاهش زمان عکس العمل به اثبات رسیده است لازم است که مراکز آموزشی تربیت بدنی نسبت به اصلاح روش های آموزشی خود اقدام نمایند.

زمینه و هدف: شناسایی تغییرات اعصاب محیطی نقش مهمی در ارزیابی درمانگر و جراح دارد. در بازوی انسان، عصب اولنا یکی از سه عصب اصلی است که از گردن به سمت دست حرکت میکند. این عصب مسوول ایجاد حس و عملکرد دست است. مورد: مقاله حاضر یک یافته کمیاب در مورد یک شاخه از عصب اولنا است که همراه تنه اصلی عصب در زیر عضله فلکسور کارپی اولناریس نزدیک ناحیه کوبیتال جدا میشود. پس از پایین آمدن در سمت داخل سطح فلکسور ساعد حدود 5 سانتی متر بالاتر از مچ دست به دو شاخه پوستی تقسیم میشود. نتیجه گیری: آگاهی داشتن و توانایی در شناخت موقعیت و تغییرات آناتومیک تاثیر مهمی در نتایج حاصل از بهبود عصب اولنا دارد. دانش کافی در مورد تمام تغییرات ممکن است در بهبود جراحی و انسداد موثر عصبی مفید باشد.